تو فیلم سارای که طبق قصه «ساری گلین» ساخته شده یه لحظه‌ای هست که سارای از چادر خان چوپان یا همون آیدین میاد بیرون و سارای عمداً سرش رو طوری بیرون می‌بره که دستارش گیر کنه به پرده جلو در و بیفته زمین تا آیدین اون رو برداره اما آیدین بهش می گه ببخش که نمی‌تونم این کار رو بکنم و این جوری دست رد به سینه...

چقدر روزهای جنگ دلم نوشتن می‌خواست. دلم حرف زدن و نوشتن در یک چنین جایی را می‌خواست و تلاش چندباره برای باز کردن صفحه بلاگفا و باز نشدنش حسی از مرگ ناامیدی را در من برانگیخت. به نظرم بی‌رحمی بود. بی‌رحمی با آدم‌هایی که به اندازه کافی درمانده، ناامید و مستأصل هستند و راهی به بیرون ندارند. اینجا برای ...

باران برگدلنوشته های روزانه من و سر و کله زدن و فرو رفتن در کلماتو اما بعد ...چقدر روزهای جنگ دلم نوشتن می‌خواست. دلم حرف زدن و نوشتن در یک چنین جایی را می‌خواست و تلاش چندباره برای باز کردن صفحه بلاگفا و باز نشدنش حسی از مرگ ناامیدی را در من برانگیخت. به نظرم بی‌رحمی بود. بی‌رحمی با آدم‌هایی که به ...

زندگی را باید در لحظه زندگی کرد. باید قدر همین دقیقه ای که می گذرد همین امروز که در آن هستیم، همین هفته و همین ماه و سال را دانست. توی زندگی این طور نیست که واقعا ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه باشد. بیشتر اوقات این طور است که تا دم را غنیمت ندانستی مثل چایی و غذای سرد شده از دهن می افتد. تشنگی سیر...

سلام بر رنگِ اندوه در چشمانت،بر خورشیدی که در دستانت طلوع میکند.سلام بر گنجشکی که بین لبهایت میخوانَد.سلام بر قلبی که در سینه توجای گرفته است...!محمود درویشدلم تو را خواست. تویی که نمی شناسمت و باید روزی می آمدی و با نام کوچکم صدایم می زدی.تویی که می توانستم تمام زندگی ام را رویت شرط ببندم. تویی که ...

تو فیلم سارای که بر اساس قصه ساری گلین ساخته شده یه لحظه ای هست که سارای از چادر خان چوپان یا همون آیدین میاد بیرون و سارای عمداً سرش رو طوری بیرون می بره که دستارش گیر کنه به پرده جلو در و بیفته زمین تا آیدین اون رو برداره اما آیدین بهش می گه ببخش که نمی تونم این کار بکنم و این جوری دست رد به سینه ...

خیلی مسخره است و چیزی بیشتر از این حرفها. همیشه دوست داشتم بالاخره روزی با کسی مواجه شوم که واقعاً دوستم داشته باشد. تحصیل کرده باشد و بتوانم راحت از هر دری با او حرف بزنم و او هم مشتاق باشد تا دلایل من را بشنود و ... در سی و هفت سالگی و زمانی که بی تاب داشتن کسی در کنارم هستم مرا بفهمد و حامیام باش...

1. این تلفن هایی که به آدم می شود. این پبغام هایی که برای آدم گذاشته می شود حتی وقتی به او فکر نمی کنی و به یادش نیستی. گاهی حتی حوصله طرف را هم نداری اما او زنگ می زند. پیام می دهد و به دنبال بهانه

باز از دیشب یه حفره توی جونم باز شده. یه اضطراب مداوم، یه فنر کشیده شده، یه فضای پوچ مطلق، یه درد تو سینه، یه اشک توی چشم، یه سیاهی امن شب، یه سیاه چاله که داره من رو به درون خودش می کشه، یه میل به گ

1. چند شب پیش که با باربد که حرف می زدم حرفش را پیش کشیدم که باید برم و کلاس آنلاین و این حرف ها. گفت کلاس دوخت و دوز؟ من هم آمدم کلاسی بگذارم و گفتم: نه، طراحی لباس! به بهی گفت و اضافه کردم: مگه نمی

در راستای این که فیلم های دانلودی را باید زودتر ببینم تا از روی هارد کامپیوتر پاکشان کنم نشستم بعد از عمری این فیلم معروف دار و دسته های نیویورک را دیدم. دیکاپریو چقدر جوان و کم سن و سال بود همین طور

بخواهیم نخواهیم دیروز اتفاقی در ایران افتاد که عیار واقعی ما را نشان داد. و تعجب نکنید اگر می گویم در ایران. آن اتفاقی که در عراق افتاد اگر چه اتفاق مهمی بود ولی بسیار کوچکتر از حاشیه های آن در ایران

از موقعی که یادم میاد و حتی یادم نمیاد زیبا بودم. به طرز عجیب و باور نکردنی ای رنگ چشمام، رنگ پوستم و صورت گردم مورد توجه همه بود. کسایی که موهام رو ندیدن تصورشون اینه که من بلوندم. ولی طول کشید تا ذه

صبح اول رفتم اداره مالیات و معلوم شد اصلا گواهینامه ما اصلا صادر نشده و من رها این مدت حسابی الاف بودیم. بر می گردم دفتر. رها پشت میزش نشسته و با تلفن حرف می زند. تا می بینم حسابدار محترم است با حرص چ

دیروز از صبح درگیر کارهای خانه و خانه تکانی بودم و یادم رفته بود به عمه خبر بدهم کلاس رانندگی برای صبح گرفته ام. دیشب آخر شب به ملی دومی خبر دادم که به عمه بگوید ولی خیلی دیر بود. نگران بودم اصلاً کار

خیلی خسته از خواب بیدار می شوم. انگار اصلا نخوابیده ام. من و سنگین می روم دفتر. رها پشت میزش نشسته و حالم را می پرسد. می گویم یک حالی دارم انگار اصلا نخوابیده ام. می گوید چه عجیب. دیشب فقط من انگار خو

صبح اول می روم واریز امتحان را انجام می دهم. قدم زنان می روم سمت آموزشگاه که عمه را می بینم دارد می رود تره بار. از دیدنش ذوق می کنم. پرونده را تحویل آموزشگاه می دهم می روم دنبال عمه تره بار. از صبح د

آموزشگاه گفته بود ساعت هفت و نیم آن جا باشم ولی خب خیلی عجله نداشتم. این همان است که می گوییم: پدر تجربه بسوزد! توی راه رها پیغام می دهد که امروز کاری پیش آمده نمی آید دفتر. از امتحان می پرسد. نمی گوی

دلم می خواست می خوابیدم ولی امروز روز کار بود. برنامه ریزی فشرده این روزها فرصتی برای تنبلی نمی گذاشت. اول رفتم سراغ صبحانه و بعد هم اتاق را ریختم به هم. توقع داشتم تا ساعت ده دیگر همه کارها انجام شده

تمام دیروز به بدو بدو گذشت. صبح زود بیدار شدم و یک سری از کارها را انجام دادم. با وجودی که شب قبلش تا ساعت یک نصف شب مشغول بشور-بسّاب و کارهای باقی مانده بودم ولی تمام تلاشم را کردم که کارها تمام شود.