چای سرد

زندگی را باید در لحظه زندگی کرد. باید قدر همین دقیقه ای که می گذرد همین امروز که در آن هستیم، همین هفته و همین ماه و سال را دانست.

توی زندگی این طور نیست که واقعا ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه باشد. بیشتر اوقات این طور است که تا دم را غنیمت ندانستی مثل چایی و غذای سرد شده از دهن می افتد. تشنگی سیراب می شود و شکم هم سیر اما لذتی که نبرده باشی حسرتش می ماند. توی زندگی نباید تعداد حسرت ها زیاد باشد. قلب که از حسرت ها پر شد سرد و سنگین می شود. این طور مواقع است لب اگر هم بخندد چشم ها نمی خندند. گرمای آن لحظه خوب آن قدری نیست که یخی را آب کند و بشود رویش حسابی باز کرد.

برای همین همیشه باید هر چیزی را به موقع خودش داشت. وقتی دیر می شود نباید توقع داشت آدم لحظه به دست آوردنش ذوق مرگ بشود. ذوقی که از سر پریده باشد مثل مرگی است که رستاخیز ندارد. همیشه داشتن چیزی به هر حال بهتر نداشتن است ولی خب گاهی دیگر فقط توی لیست قرار می گیرد نه این واقعا اتفاق خاصی افتاده باشد.

***

درست در همین روزها دوستم داشته باش بعدا خیلی دیر است!