برگی تازه

صبح اول می روم دفتر. رها می آید از آشپزخانه بیرون که: نکن با من این کار رو؟ آخه چرا؟! تیکه می اندازد به زود آمدنم. به روی خودم نمی آورم که کار دارم و مجبورم زود بیایم. بعد یک ساعتی بدو بدو خودم را می ...

مامان بیخود نیست که می گوید: هیچ کارم به آدمیزاد نمی رود، یکی از مصادیقش همین روزهاست. این هفته که به قول دوستان یک هفته شیرازی، پر از جمعه(!) بود و ملت رفته بودند هواخوری، برای من یک هفته کاملاً پر کار بود. شنبه اش که با استرس کارهای پیش رو تهیه و ارسال یک سری مدارک گذشت. یکشنبه مثلا قرار بود فقط به اندازه همان ساعت کاری شرکت بمانم اما کارها آن قدر کش پیدا کرد که باز هم خیلی دیر از شرکت برگشتم. باز روز دوشنبه خوب بود که وقت داشتم چند ساعتی بیشتر بخوابم ولی از طرف دیگر مریم برای روضه دعوتم کرده بود و سری قبل را هم نرفته بودم. با وجود همه کارهایی که داشتم دلم نیامد نروم. به هر حال مریم دیگر کارش از رفیق قدیمی گذشته است. از اولین سال دبیرستان با هم بودیم و از همان زمان ها هم همیشه در حال کلنجا...

جمعه نشسته ام خبر روز دنیای نفت و گاز را مرور می کنم و منتظر پایان یافتن این بحرانم. هرگز فکرش هم نمی کنی ممکن است از همین چند لحظه بعد چه دغدغه ای توی سرت بیفتد. دو - سه روزی است که یک مخزن استوانه ای در یکی از پتروشیمی ها آتش گرفته و خاموش هم نمی شود. به هر حال صحبت چند تن مواد سوختنی است و بعد مجاورت دیگر مخازن و ... هیچ شوخی بردار هم نیست. روی خط کانال نفت و گاز بالا پایین می روم و پیش برد کار را رصد می کنم. اخبار خوب و بد همین طور پشت سر هم می رسد. خبر بد می گوید به زودی بحران تبدیل به فاجعه می شود. خبر خوب از رفع شدن خطر قبلی تا اطلاع ثانوی می گوید و همین طور...

جمعه دو – سه روز بود به هر کدام از شماره هایش زنگ می زدم جواب نمی داد. خاموش بود، در دسترس نبود یا جواب نمی داد. دلم تنگ شده بود و می خواستم کمی حال و هوایم عوض شود. شماره تلفن مادر را هم داده بود اگر لازم شد خبر بگیرم اما او هم جواب نداد. کم کم نگران شدم. یک ور ذهنم می گفت باز پا شده اند با همسر محترم از این مسافرت هایی رفته اند که تمام گوشی ها را خاموش می کنند اما یک ور ذهنم همه اش می پرسید آخر نمی شود که ...دیروز صبح که جواب تلفنم را داد خیالم راحت شد. عذرخواهی کرد. گفتم باز تو مفقود الاثر شدی ...؟ توضیح داد که چه خبرهایی بوده. حرف های معمولی می زدیم اما باز ذهنم...