خوب مانده ایم!

می خواهم سر موقع برسم ولی خودم هم می دانم هر چه زودتر بروم کارم زودتر راه میفتد. با این حال باز هم دیر می شود و درست سر ساعت مقرر می رسم چشم پزشکی. صف معمول و می نشینم توی نوبت. چهره یکی از منشی ها آشناست. انگار همیشه این جا دیده امش. پارسال همین بود که اصرار کرد بروم عکس پنتاکم بگیرم روی سابقه قبلی پزشکی ام. ولی با خودم عهد کردم(!) امسال اگر گفت زیر بار نروم. چون الان که بیمه تکمیلی ندارم هزینه اش واقعاً غیر ضروری است. به خصوص من که پلک می زنم و نمی توانم مدت زمان عکاسی را تحمل کنم. می شود خرج اضافه آن هم توی این اوضاع.

می فرستنم پیش اپتومتریست و بعد هم کمی توی صف می نشینم تا ویزیت شوم. دکترم همان دکتر قبلی است. چشم هایم را معاینه می کند و می پرسد: چند تا بچه داری؟ ... قبل از این که سرم را بکوبم به دیوار خونسرد در جواب می گویم: ازدواج نکرده ام! چشم دیگرم را معاینه می کند و می پرسد: چند سالته؟ می گویم: سی و چهار ... سی و پنج! خودم هم مطمئنم نیستم واقعاً چند ساله ام! همان طور مشغول کارش هست با خونسردی می گوید: خوب موندی ...! سقف را نگاه می کنم. نمی دانم بخندم یا گریه کنم. تا به حال هزار آدم ها – آشنا و غریبه – به من گفته اند که سنم به چهره ام نمی آید ولی این یکی ... آه خدای من؛ خوب موندی!

به روی خودم نمی آورم. به هر حال تنوع خوبی بود برای اظهار نظرهایی که در مورد خودم می شنوم. می گوید مشکل از عفونت چشم نیست. خستگی است بیشتر. کمتر کار کن. می گویم کار هم که کمتر باشد من خودم معتاد اینترنتم. با خنده می گوید: اعتیادت رو ترک کن! می گویم: معتاد بودم وقتی که هنوز مد نبود. من از آن وبلاگ نویس قدیمی هام! می گوید: پس سیاسی می نویسی. گفتم: گاهی! نهایتاً آدرس وبلاگم را به دکتر می دهم می آیم بیرون. می دانم کسی حوصله نمی کند دیگر وبلاگ بخواند و خب این روزها کی حوصله این چیزها را دارد ولی خاطره خوبی شد.

قدم زنان می روم تا مترو و بر می گردم دفتر. بعد از ظهر هم که بازی ایران و ژاپن است و نمی دانم دوست دارم بازی را ببینم یا نه. بابا و مامان هم که حتماً با خان داداش و همسر و فرزند بازی را می بینند. سرشب توی تاکسی نزدیک خیابان خودمان هستم که رادیو می گوید گل خورده ایم هنوز نرسیده به خانه گل دوم و پای تلویزیون گل سوم را می بینم و آه از نهادم بلند می شود. وسط این بلبشوهای مملکت چنین باختی را کم داشتیم!